دیروز هجدهم فروردین بود و هجدهم برای گیلانی ها و برای انزلی چی ها یادآور یک خاطره بسیار تلخ است . سیروس قایقران اسطوره ی فوتبال گیلان و ایران در چنین روزی  از دنیا رفت .

امسال یازدهمین سالی ست که او را از دست داده ایم و  برای من که فوتبال را با سیروس شناختم ، از دست دادن او بسیار تلخ و ناگوار بود . سال گذشته در همین و بلاگ و در این پست تا حدودی به معرفی سیروس پرداختم .سیروس کم کم داشت مراحل حرفه ای شدن را طی می کرد او به طور همزمان در کشاورز تهران بازیکن و مربی بود ، تیمی که کریم باقری و فرها مجیدی را به جامعه ی فوتبال معرفی کرد ، مدتی هم در بندرعباس به مربیگری پرداخت . دلم می سوزد وقتی فکر می کنم اگر او بود شاید خیلی از مشکلات فوتبال گیلان  حل میشد .جای او اینروزها خیلی خالی ست .  گیلان سرزمین فوتبال خیز است و فوتبال در آن همگام با پایتخت و گاهی اوقات جلوتر از پایتخت بوده ، از این رو بازیکنان بسیاری را به جامعه ی فوتبال ایران معرفی کرده است . اما به جرات می توان گفت که همه آنها یک طرف و سیروس یک طرف . منش پهلوانی و جوانمردی سیروس سبب شد که همه مردم ایران او را دوست داشته باشند و نام کاپیتان گیلانی فوتبال ایران را تا همیشه به خاطر داشته باشند . چیزی که امروزه تقریبا غیرممکن شده و اگر بازیکنی ابهت و شکوهی داشته باشد کاملا پوشالی و توخالی ست . اینکه چرا نمی توان امروز امثال سیروس را در فوتبال  پیدا کرد ؟ بماند برای فرصت دیگر ؛ اما همین قدر بگویم از روزی که اخلاقیات و ارزش ها  و منش پهلوانی در فوتبال ( و کلا در ورزش) فراموش شد ، فوتبال اگر در سراشیبی سقوط قرار نگرفته باشد وضعیتی کاملا  راکد و ثابت را  دارد  و خواهد داشت .

به امید روزی که امثال سیروس ها در تیم های باشگاهی و ملی با غرور فراوان تشویق کنیم . امثال سیروس ی که هم در اخلاق اول بود و هم در تکنیک .

پی نوشت : دوشنبه شب که داشتم نود رو میدیدم ، توی اخبار نود گفته شد که پنجشنبه بیستم فروردین قراره که مثل هرسال مراسمی برای سیروس بر سر مزارش در کولیور برگزار بشه ، امیدوارم دوستانی که تو گیلان و علی الخصوص انزلی هستن تو این مراسم حضور داشته باشن . 

لینک همین مطلب در بالاترین

::لینک های مرتبط ::

به یاد سیروس